W świecie pełnym kolorowych ekranów, głośnych zabawek i nieustannego pośpiechu dziecięcy układ nerwowy staje przed ogromnym wyzwaniem. Jak pomóc maluchowi wyciszyć się, poprawić jego koncentrację i wesprzeć rozwój zmysłów? Odpowiedź, choć może brzmieć egzotycznie, płynie prosto z serca natury i fizyki. W naszym przedszkolu wprowadziliśmy zajęcia z wykorzystaniem mis tybetańskich według metody Petera Hessa. To nie tylko chwila magicznego relaksu, ale przede wszystkim potwierdzone naukowo wsparcie dla integracji sensorycznej i emocjonalnej naszych podopiecznych. Zapraszamy do świata, w którym dźwięk staje się bezpiecznym dotykiem, a wibracja pomaga budować fundamenty dziecięcej pewności siebie.

Twórca metody, niemiecki fizyk i pedagog, opracował swój system na podstawie wieloletnich badań nad wpływem dźwięku na ludzką psychikę i ciało, inspirowanych tradycyjną medycyną Wschodu. Hess jako pierwszy dostosował wschodnią wiedzę o misach do zachodnich standardów terapeutycznych, kładąc nacisk na bezpieczeństwo, delikatność i precyzję wykonania instrumentów. Dzięki jego pracy misy tybetańskie przestały być traktowane jedynie jako ciekawostka etnograficzna, a stały się profesjonalnym narzędziem pedagogicznym, wykorzystywanym w tysiącach placówek edukacyjnych i terapeutycznych na całym świecie.

Badania opublikowane m.in. w Journal of Evidence-Based Complementary & Alternative Medicine wykazują, że sesje z misami tybetańskimi znacząco obniżają poziom napięcia i lęku. Dźwięki o niskiej częstotliwości i bogatej strukturze harmonicznej wprowadzają mózg w stan głębokiego relaksu, co skutkuje spadkiem poziomu kortyzolu (hormonu stresu). Regularne rytmy i wibracje mis ułatwiają przejście mózgu z aktywności Beta (normalne czuwanie/stres) do stanów Alfa (relaks) oraz Theta (głęboka medytacja, stan tuż przed zaśnięciem). Dzięki temu organizm może przejść w tryb regeneracji. Badania kliniczne monitorujące pacjentów podczas terapii dźwiękiem wykazały mierzalne zmiany fizyczne, takie jak obniżenie ciśnienia krwi oraz zwolnienie tętna, co odciąża układ krwionośny. U osób zmagających się z obniżonym nastrojem obserwuje się poprawę samopoczucia podczas korzystania z terapii dźwiękiem. Harmonijne dźwięki stymulują wydzielanie endorfin i dopaminy.

W naszym przedszkolu misa tybetańska jest używana podczas zajęć wyciszających w różnych grupach wiekowych. Dodatkowym elementem wspierającym relaksację są tutaj poduszki zakupione w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

 

Głębokie oddziaływanie na zmysł dotyku i propriocepcję

Misa tybetańska jest świetnym narzędziem w pracy terapeutycznej, cenionym przede wszystkim za pomoc w modulacji sensorycznej. Pomaga ona „zestroić” układ nerwowy dziecka, który może być albo nadreaktywny (dziecko czuje „za mocno”), albo podreaktywny (potrzebuje silnych bodźców, by coś poczuć). Gdy misę kładzie się bezpośrednio na ciele dziecka – na przykład na plecach lub dłoniach – i wprowadza w drgania, wibracja dociera do receptorów w mięśniach i stawach. Pomaga to maluchom lepiej poczuć granice własnego ciała i poprawić schemat ciała w mózgu. Działa to przede wszystkim na układ proprioceptywny (czucie głębokie). Warto pamiętać, że wibracje mis wpływają na wodę w organizmie, której u dzieci jest ponad 80%, co działa jak delikatny i kojący masaż komórkowy.

Trening słuchowy i koncentracja uwagi

Misy emitują dźwięki o wyjątkowo długim czasie wybrzmiewania, przez co stanowią doskonałe wsparcie dla treningu słuchowego i koncentracji uwagi. U dzieci ze spektrum autyzmu lub ADHD nagłe, ostre dźwięki często wywołują ból lub lęk. Misy generują dźwięki harmoniczne i przewidywalne. Kontrolowane wprowadzanie tych tonów w bezpiecznym, przedszkolnym środowisku pomaga „odczulić” układ słuchowy i sukcesywnie zwiększać tolerancję na bodźce płynące z otoczenia, co jest kluczowe w codziennym funkcjonowaniu w grupie rówieśniczej.

Terapia logopedyczna

Zastosowanie misy tybetańskiej wykracza poza sam relaks – jest ona także świetnym narzędziem w terapii logopedycznej, szczególnie u dzieci z mową bezdźwięczną. Dzięki bezpośredniemu kontaktowi z drgającym instrumentem dziecko może fizycznie poczuć wibracje i nauczyć się wzbudzać je we własnym ciele. Ten somatyczny feedback ułatwia pracę nad poprawną artykulacją i sprawia, że ćwiczenia logopedyczne stają się dla dziecka fascynującą przygodą z fizyką dźwięku.

Zabawy sensoryczne

Misy nadają się także świetnie do różnorodnych zabaw sensorycznych z użyciem wody lub materiałów sypkich. Dzieci mogą obserwować, jak pod wpływem uderzenia w misę woda zaczyna „tańczyć”, tworząc geometryczne wzory, lub jak drga rozsypany ryż. To angażuje jednocześnie wzrok, dotyk i słuch, pozwalając na wielozmysłowe poznawanie świata i naukę przez doświadczanie, co jest fundamentem nowoczesnej pedagogiki.

Profesjonalizm i bezpieczeństwo w rękach kadry

Ważnym elementem wprowadzenia tej metody w naszej placówce są kompetencje kadry. Jedna z nauczycielek ukończyła w październiku specjalistyczny kurs terapii misą tybetańską we Wrocławiu, zdobywając wiedzę i praktyczne umiejętności w zakresie bezpiecznego i świadomego stosowania dźwięku w pracy z dziećmi. Dzięki temu nasi podopieczni pracują z certyfikowanym produktem pod okiem wykwalifikowanego specjalisty, co gwarantuje wysoki standard opieki terapeutycznej.

Misa tybetańska a duchowość

W naszym przedszkolu misa tybetańska traktowana jest jako instrument perkusyjny. Pracujemy na oryginalnej misie ze względu na jej specyficzny proces wytwarzania, w celu uzyskania dźwięków o określonej częstotliwości i udowodnionym działaniu. Podczas pracy z misą skupiamy się tylko i wyłącznie na dźwięku i jego wibracji. W trakcie terapii i relaksacji nie odwołujemy się do żadnej religii, ideologii ani energii. Nie praktykujemy medytacji.